به وبلاگ آکام سلام کنید

سلام، من آکام هستم. به وبلاگ من خوش اومدید.

من هیچ وقت نویسنده خوبی نبودم. شاید تنها نوشته هایی خوبی که می نوشتم محدود به انشاهایی می شد که در دوره ابتدایی و راهنمایی می نوشتم. هر قدر که بزرگتر می شدم علاقه من به نوشتن کمتر می شد و حالا دیگه تقریبا هیچ چیزی نمی نویسم.

احتمالا این دلیلی بوده که بارها و بارها وبلاگ راه انداختم ولی بعد از کلی کار روی راه اندازی وبلاگ از نوشتن در اون منصرف شدم و ترجیح دادم که حدفش کنم. در دو سال گذشته بارها و بارها با استفاده از روش های مختلف وبلاگ های داینامیک یا استاتیک زیادی درست کردم ولی هیچ کدوم دووم نیاوردن و احتمالا طولانی ترین طول عمرش رو میشه محدود به چند هفته کرد.

راستش به نظرم نوشتن جزو سخت ترین کارهاست. فکر کنم این تنها دلیلی باشه که من هنوز نتونستم گزارش کارآموزی رو تحویل اون دانشگاه لعنتی بدم و از اون دانشگاه به دردنخور فرار کنم.

البته فکر کنم یه مورد مهم دیگه رو دارم از قلم می ندازم. وسواس!! آیا من واقعا وسواسی هستم؟!! از نظر من جوابش قطعا آره است. لطفا انتظار این رو نداشته باشید که در مورد این مورد حرف بزنم.

دوست دارم زیاد در وبلاگم بنویسم و اینطوری نوشتن رو تمرین کنم. کسی که می خواستم به خاطرش دکتر شم، روزی می خواست نویسنده بشه؛ شاید برای همین باشه که نوشتن رو دوست دارم. در وبلاگ آکام از تجربه هام خواهم گفت از کتاب هایی که می خونم یا از مسائل روز و نظرم نسبت به اونها.

من که از وبلاگ خوندن لذت می برم. مثلا وبلاگی مثل کیبرد آزاد که جادی اون رو  می نویسه رو دوست دارم. البته وبلاگ هایی که می خونم لیست طولانی تری داره. لطفا کلمه خوندن رو محدود به نگاه انداختن به لیست مطالب و انتخاب چند تا از مطلب مهم و جالب کنید، نه خوندن تک تک پست هاشون چون واقعا کیه که این همه وقت داشته باشه؟!

روز جنگ ستارگان
روز جنگ ستارگان مبارک 🙂

تا یادم نرفته بزارید به دوتا نکته اشاره کنم.

  • اول اینکه آیکن (Favicon) وبلاگم که در واقعا یه حرف a هست و دو تا چشم داره، بیشتر شبیه به بچه غورباغه است. از اونها که هنوز شبیه به ماهی هستن و تو آب این ور اون ور میرن 🙂
  • دوم اینکه هدر سایت رو عکسی از Star Wars انتخاب کردم چون دوستش دارم و دلیل مهم ترش اینه که چند روز پیش یعنی 4 می روز جنگ ستارگان بود 🙂 با اختلاف چند روز دیرتر روز جنگ ستارگان رو به اهل دل هاش هم تبریک می گم  😀

نوشتن این پست خیلی سخت بود اما بالاخره تموم شد. امیدوارم بیشتر در وبلاگم بنویسم و البته بیشتر امیدوارم که این وبلاگ روزی سرم رو به باد نده 🙂

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *